De man achter de marathon

De man achter de marathon

Het is september 2014. Na maanden van intensieve training voor mijn 1e marathon lijkt het dan toch echt te gaan gebeuren. Ik voel me topfit en ben vast van plan om na talloze halve marathons de eerste ‘hele’ tot een goed einde te gaan brengen. Maar dan slaat het noodlot toe. In de laatste serieuze trainingswedstrijd slaat de kramp in mijn rechterkuit. Gelukkig werd ik door osteopaat Annabel Bonten (van Osteopathiepraktijk ‘Life is Motion’) verwezen naar Linda Coppens, en zo kwam ik terecht bij Totalfysio in Eindhoven.

Met een paar stevige behandelingen stoomt ze me alsnog klaar voor de grote wedstrijd in oktober. Tevergeefs helaas, want na 30 kilometer krijg ik opnieuw kramp in beide kuiten en kan ik mezelf nog net in de bus hijsen die me terug naar de finish brengt.

Na aanvankelijke twijfel besluit ik in 2015 een nieuwe poging te wagen. Gemotiveerd door het nieuwe parcours in Eindhoven (één ronde in plaats van twee) start ik met een nieuwe trainingsmethode die kortere afstanden koppelt aan een hogere trainingsfrequentie. Hierdoor is de belasting van de kuiten lager en de blessurekans dus lager. Bovendien besluit ik om dit keer al preventief de hulp van Totalfysio in te schakelen. Naast de behandelingen aan mijn kuiten, krijg ik van Linda ook tips en oefeningen. Ze komt er ook achter dat de kop van mijn kuitbeen nogal wat speling lijkt te hebben en dus experimenteren we naast de reguliere behandeling ook nog met medical taping tijdens de trainingen.

De trainingen lopen voorspoedig en ik kijk met veel vertrouwen uit naar het grote moment. Op een rustige training, precies 1 week voor de marathon, vallen alle plannen weer in duigen: opnieuw kramp in de rechter-kuit! Gedesillusioneerd heb ik eigenlijk al het besluit genomen dat ik niet zal starten als ik toch nog een extra afspraak met Linda maak om te redden wat er te redden valt. De avond erop kan ik meteen terecht en na deze behandeling is een sprankje hoop teruggekeerd. De kuit voelt niet eens zo slecht aan. Na nog een behandeling later die week heb ik voldoende vertrouwen om alsnog aan de start te gaan staan.

Die zondag is het heerlijk loopweer en de eerste 20 kilometer verlopen heerlijk ontspannen. Ook de 10 kilometer daarna gaan volgens plan, maar zoals me al eerder was verteld begint de marathon echter pas bij 30 kilometer. Vanaf 32 kilometer word ik helaas met de neus op de feiten gedrukt. De man met de hamer slaat keihard toe en in de laatste 5 kilometer wordt mijn wereldje heel erg klein. Het Stratumseind kan ik me nauwelijks nog herinneren en de laatste rechte lijn naar de finish wordt ik ingehaald door lopers waarvan ik had gedacht dat ik ze wandelend nog bij zou kunnen houden.

Maar eind goed, al goed!! Ik heb mijn 1e (en enige??) hele marathon gelopen zonder dat mijn blessure heeft opgespeeld! Met dank aan Totalfysio en Linda, want zonder haar had ik waarschijnlijk niet eens aan de start gestaan!

Sportieve groetjes,

Bram Moonen